سپس براى تاكيد بيشتر به او اخطار مىكند كه اگر از اين كار خوددارى كنى ( كه هرگز خوددارى نمىكرد ) رسالت خدا را تبليغ نكرده اى ! ( * ( وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه ) * ) . سپس به پيامبر ص كه گويا از واقعه خاصى اضطراب و نگرانى داشته ، دلدارى و تامين مىدهد و به او مىگويد : « از مردم در اداى اين رسالت وحشتى نداشته باش ، زيرا خداوند تو را از خطرات آنها نگاه خواهد داشت » ( * ( وَاللَّه يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ ) * ) . و در پايان آيه به عنوان يك تهديد و مجازات ، به آنهايى كه اين رسالت مخصوص را انكار كنند و در برابر آن از روى لجاجت كفر بورزند ، مىگويد : « خداوند كافران لجوج را هدايت نمىكند » ( * ( إِنَّ اللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ ) * ) . جمله بندىهاى آيه و لحن خاص و تاكيدهاى پى در پى آن و همچنين شروع شدن با خطاب * ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ ) * كه تنها در دو مورد از قرآن مجيد آمده و تهديد پيامبر ص به عدم تبليغ رسالت در صورت كوتاهى كردن كه منحصرا در اين آيه از قرآن آمده است ، نشان مىدهد كه سخن از حادثه مهمى در ميان بوده است كه عدم تبليغ آن مساوى بوده است با عدم تبليغ رسالت . بعلاوه اين موضوع مخالفان سرسختى داشته كه پيامبر ص از مخالفت آنها كه ممكن بوده است مشكلاتى براى اسلام و مسلمين داشته باشد ، نگران بوده و به همين جهت خداوند به او تامين ميدهد . اكنون اين سؤال پيش مىآيد كه با توجه به تاريخ نزول سوره كه مسلما در اواخر عمر پيغمبر ص نازل شده است ، چه مطلب مهمى بوده كه خداوند پيامبر ص را با اين تاكيد مامور ابلاغ آن مىكند . آيا مسائل مربوط به توحيد و شرك و بتشكنى بوده كه از سالها قبل براى پيامبر و مسلمانان حل شده بود ؟